Donderdagavond 9/4 We missen je zo

Stanneman doet het nog steeds heel goed. We zijn zo trots op onze knappe man. Het tutteren op z'n tutje gaat al een beetje beter dan toen hij pas wakker was. Deze avond mochten we van de verpleegster proberen hem een flesje met  40 ml melk te geven. Echt drinken hiervan deed hij nog niet echt, dit zal nog te vermoeiend zijn en hij moet dit terug een beetje leren nadat er meer dan twee weken een buisje in z'n mondje gezeten heeft. Uiteindelijk dronk hij zo'n 5 ml. De rest kreeg hij via z'n maagsonde. We waren super blij dat we iets met hem mochten doen. Uit z'n bedje nemen lukt helaas nog niet met alle kabeltjes, wat zouden we dit nochtans zoooooooooooo graag eens doen. Vandaag hadden we het wel een beetje moeilijker. Bert moest wat meer werken waardoor hij minder bij Stan kon zijn. En het weegt toch wel zwaar dat we hem al twee weken niet meer kunnen vastnemen of echt verzorgen hebben. We moeten ook nog steeds een schort enzo aandoen om bij hem te komen. Dit maakt het extra moeilijk voor ons dat we hem niet echt kunnen aanraken of eens een kusje geven. Ik zou zo graag alle dingen kunnen doen die een mama normaalgezien met haar baby'tje kan doen. Nu heb ik soms het gevoel dat ik niet echt een mama kan zijn. Hopelijk moeten we dit niet te lang meer missen. 

Vandaag hebben we Stan ook terug zien wenen. Echt veel geluid komt er nog niet bij te pas, ook z'n stembanden moeten terug getraind worden. Wat hadden we hem dan ook graag willen pakken om te troosten of zelf z'n pampertje verschonen (helaas heel moeilijk met de sonde en alle draadjes). 

Het was toch weer een beetje een moeilijk moment bij het thuiskomen, we waren gelukkig wel wat opgelucht toen we aan de telefoon hoorden dat één van onze favoriete verpleegsters deze nacht voor Stanneke zorgt.