19 maart 2016 - Dit weekend een jaar geleden...

Dit weekend is het exact een jaar geleden dat ons Stanneke werd opgenomen in Gasthuisberg. Ik had gehoopt hier een foto te kunnen posten van een vrolijke, gezonde Stan. Helaas deed onze kleine man ons vandaag weer heel erg verschieten en verblijven we terug in Gasthuisberg. Toen we deze namiddag op de tweedehandsbeurs waren kreeg hij precies de stuipen in z'n buggy. Z'n ogen draaiden weg en hij bewoog fel en vreemd. Ik ging meteen met hem naar buiten en deed z'n jasje uit maar het werd niet meteen beter. Dan maar snel de 112 gebeld want dit zag er echt niet goed uit. Het was echt heel beangstigend, ik had zoveel schrik dat hij opeens zou stoppen met ademen ofzo. Hij reageerde niet op ons, het was precies niet onze Stan die ik in m'n armen hield. Gelukkig waren er enkele vriendinnen en behulpzame mensen om me te helpen en proberen gerust te stellen, waarvoor ontzettend bedankt. Na een tijdje viel hij opeens in slaap. Gelukkig hoorden we hem nog luid ademhalen. Meteen spookte er vanalles door m'n hoofd, dit kon toch geen toeval zijn dat hij juist een jaar geleden werd opgenomen. Het leek een eeuwigheid te duren eer de ambulance daar was, maar als we nadien de uren nakeken was dit gelukkig al na enkele minuten. In de ziekenwagen kleedden ze Stanneke nog verder uit en werd hij al wat onderzocht. Wat later kwam ook de mug en dokter eraan. Die zeiden dat ze mochten doorrijden naar Gasthuisberg. Gelukkig was Bert er tegen dan ook en kon hij volgen. In de ziekenwagen maakte Stan hele rare geluiden en leek hij nog wat verkrampt en afwezig. Op spoed aangekomen werden we meteen verder geholpen, daar werd hij verder onderzocht en z'n koorts werd nog eens genomen, net geen 39 graden. Ondertussen reageerde Stanneke gelukkig toch al wat meer op ons. Eerste vermoeden koortsstuipen op een oorontsteking en beginnende longontsteking maar gezien zijn achtergrond wouden ze toch alles nog eens controleren. Op de eerste scan van z'n hoofdje was er gelukkig niets abnormaals te zien. Maar om eventuele uitzaaiingen naar z'n hoofd volledig uit te sluiten willen ze maandag een grondigere scan en onderzoeken doen. Na de onderzoeken moesten we wel redelijk lang wachten, gelukkig begon Stan terug wat herkenbaarder te reageren. Nadien werden we begeleid naar een kamer.  Ondertussen zijn ze gestart met de antibiotica voor z'n longontsteking en houden ze hem goed in de gaten met de monitor, moest hij nog eens stuipen krijgen. 

We liggen terug op dezelfde afdeling als vorig jaar, zo'n raar gevoel om hier terug met Stan als patiënt binnen te wandelen. Alle angsten, onzekerheden van vorig jaar komen weer helemaal terug. Hopelijk waren het enkel koortsstuipen van de ontsteking en heeft het helemaal niets te maken met de neuroblastoom. Bang afwachten.