Deze ochtend werden we terug in gasthuisberg verwacht voor een controle. Hoe dichter we bij de afspraak kwamen hoe meer schrik we kregen. We hoopten zo op goed nieuws, maar stel je voor dat het niet zo zou zijn... Met een krop in de keel kwamen we aan. Aan de parking, de inkom, onderzoekskamers,... heb ik al zoveel herinneringen. Bij het aanmelden vragen ze steeds of ik weet waar ik moet zijn, helaas wel ja. We moesten even wachten op de dokter voor de echografie, op zich niet zo erg, dan konden Stan en ik wat extra spelen. Hij was weer super flink. Bij het begin van de echo wou hij precies even tonen hoe beweeglijk hij kan zijn maar nadien bleef hij voorbeeldig stil liggen. En bekijk goed wat ze met hem deden.
Na de echo moesten we naar de dokter. Zoals gewoonlijk eerst meten en wegen. 7 kg en 66,5 cm. Z'n bloeddruk was 85/77 blijkbaar goed genoeg voor de dokters want we mogen nu ook stoppen met z'n pilletjes voor de bloeddruk onder controle te houden :-)
Dan kregen we het goede nieuws dat Stannekes levertje er goed uit zag en de letsels aan z'n bijnier weer verkleind zijn. De radioloog sprak zelfs even van verkalking wat ook een vordering zou zijn.
Een laatste foto met kathetertje? We hoopten alleszins heel hard dat hij eruit mocht, door de warmte en andere pleisters was het wat meer geïrriteerd geraakt de laatste dagen.
En joepie. Dan mocht die er eindelijk uit na 3,5 maand. Het eruit halen ging heel vlot. Onze kleine held liet zich pas horen toen de dokter zei dat het al gedaan was. Nu zit er nog een klein verbandje op het gaatje maar binnen een paar dagen zou dat weg mogen en mag hij zelfs helemaal het water in. Binnen 6 weken moeten we terug op controle.
Nog voor we aan de betaalautomaten waren lag ons Stanneke al te slapen.
Wat een opgelucht gevoel na al dat goede nieuws van vandaag!
Bij de kine ging het trouwens ook heel goed gisteren. Ze vond dat Stan weer een grote vooruitgang had gemaakt de voorbije week. Hij pakt nu vaak z'n voetjes vast en draait bijna alleen om.
